Yazı Boyutu	Tarih : 11.03.2009 - 20:37:20
Okulun ilk gününde 5. sınıfın önünde dururken, öğretmen çocuklara bir yalan söyledi.

Okulun ilk gününde 5. sınıfın önünde dururken, öğretmen çocuklara bir yalan
söyledi. Çoğu öğretmen gibi, öğrencilerine baktı ve hepsini ayni derecede sevdiğini söyledi.
Ancak bu imkânsızdı, çünkü on sırada oturduğu yerde bir yana kaykılmış ismi Mustafa
Yılmaz olan bir erkek çocuk vardı.

Bayan Meliha bir yıl önce Mustafa’yı izlemişti ve diğer çocuklarla iyi
oynamadığını, elbiselerinin kirli olduğunu ve sürekli olarak kirli dolaştığını gözlemişti.
İlave olarak Mustafa tatsız olabiliyordu. Bu öyle bir noktaya geldi ki, Bayan Meliha onun
kâğıtlarını büyük bir kırmızı kalemle işaretlemekten, kalın çarpılar (x ) yapmaktan ve
kâğıdın üstüne büyük “F” (en düşük derece) koymaktan zevk alır oldu.

Bayan Meliha’nın okulunda, her çocuğun geçmiş kayıtlarını incelemesi gerekiyordu
ve Mustafa’nın kayıtlarını en sona bıraktı. Ancak, onun hayatini gözden
geçirdiğinde, bir sürpriz ile karsılaştı.

Mustafa’nın birinci sınıf öğretmeni söyle yazmıştı: Mustafa gülmeye hazır parlak
bir çocuk. Ödevlerini derli toplu ve temi yapıyor ve çok terbiyeli. Onun etrafta olması çok
eğlenceli.

İkinci sınıf öğretmeni söyle yazmıştı: Mustafa mükemmel bir öğrenci, sınıf
arkadaşları tarafından çok seviliyor, ama annesinin ölümcül bir hastalığı olduğu için
sıkıntı içinde ve evdeki yasamı mücadele içinde gediyor.?

Üçüncü sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı: Mustafa’nın annesinin olumu onun için çok
zor oldu.

Mustafa elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor, ama babası ona ilgi
göstermiyor ve eğer bazı adımlar atılmazsa evde ki yasamı yakında onu etkileyecek.

Mustafa’nın dördüncü sınıf öğretmeni söyle yazmıştı: “Mustafa içine kapanık ve
okulda derslere çok fazla ilgi göstermiyor.Çok fazla arkadaşı yok ve bazen sınıfta
uyuyor. Bunları okuyunca, Bayan Meliha problemi kavradı ve kendinden utandı.

Öğrencileri ona güzel kurdelelerle ve parlak kâğıtlara sarılmış hediyeleri
getirdiğinde bile çok kotu hissediyordu. Mustafa’nın hediyesini alıncaya kadar bu böyle devam etti.

Mustafa’nın hediyesi bir marketten aldığı kalın, kahverengi ambalaj kâğıdı ile
beceriksizce sarılmıştı. Bayan Meliha onu diğer hediyelerin ortasında açmaktan acı duydu.
Bayan Meliha pakette taslarından bazıları düşmüş yapma elmas taşlı bir bilezik ve çeyreği
dolu olan bir parfüm şişesini çıkarınca çocuklardan bazıları gülmeye başladı. Ama o
bileziğin ne kadar güzel olduğunu haykırdığında çocukların gülmesi kesildi. Bileziği takti ve
parfümü bileklerine surdu.

Mustafa, o gün okuldan sonra öğretmenine sunu söylemek için kaldı. Öğretmenim bu
gün aynı annem gibi kokuyordunuz. Çocuklar gittikten sonra, Bayan Meliha en az bir saat
ağladı. O günden sonra, okuma, yazma ve aritmetik öğretmeyi bıraktı. Bunun yerine,
çocukları eğitmeye başladı.

Bayan Meliha, Mustafa’ya özel ilgi gösterdi. Onunla çalışırken, zihni canlanmaya
başlıyor görünüyordu. Onu daha fazla teşvik ettikçe, daha hızlı karşılık veriyordu. Yılın
sonuna kadar Mustafa sınıfta ki en zeki çocuklardan biri oldu ve tüm çocukları aynı
derecede sevdiğini söylemesine rağmen, Mustafa onun gözdelerinden biri idi.

Bir sene sonra, Bayan Meliha kapısının altında Mustafa dan bir not buldu,ona
hala tüm yaşamında sahip olduğu en iyi öğretmen olduğunu söylüyordu.

Altı yıl sonra Mustafa dan bir not daha aldı. Liseyi bitirdiğini, sınıfında
uçuncu olduğunu ve onun hala hayatındaki en iyi öğretmen olduğunu yazmıştı.

Bundan dört yıl sonra, bazı zamanlar zor geççesine rağmen okulda kaldığını,
sebatla çalışmaya devam ettiğini ve yakında kolejden en yüksek derece ile mezun
olacağını yazan başka bir mektup aldı. Yine Bayan Meliha’nın tüm yaşamında ki en iyi ve ne
favori öğretmen olduğunu yazmıştı.

Sonra dört yıl daha geçti ve başka bir mektup geldi. Bu kez fakülte diplomasını
aldıktan sonra, biraz daha ilerlemeye karar verdiğini açıklıyordu. Mektup onun hala
karsılaştığı en iyi ve en favori öğretmen olduğunu açıklıyordu. Ama şimdi ismi biraz daha
uzundu. Mektup söyle imzalanmıştı, Prof. Dr. Mustafa Yılmaz ( Tip Doktoru)

Öykü burada bitmiyor. Ortaya çıkan başka bir mektup var. Mustafa bir kızla
tanıştığını ve onunla evleneceğini söylüyordu. Babasının birkaç hafta önce vefat ettiğini
açıklıyordu ve evlenme töreninde Bayan Meliha’nın damadın annesine ayrılan yere oturup
oturamayacağını soruyordu. Şüphesiz Bayan Meliha bunu kabul etti.

Ve tahmin edin ne oldu? Tasları düşmüş olan o bileziği takti. Dahası,
Mustafa’nın annesinin süründüğü parfümden surdu. Birbirlerini kucakladılar ve Dr. Mustafa, Bayan Meliha’nın kulağına söyle fısıldadı,

“Bana inandığınız için teşekkür ederim, öğretmenim. Bana önemli olduğumu
hissettirdiğiniz ve bir fark meydana getirebileceğimi gösterdiğiniz için çok teşekkür ederim”

Bayan Meliha, gözlerinde yaslarla fısıldadı, söyle dedi,

“Mustafa, yanlış şeylere sahiptim. Bir fark meydana getirebileceğimi bana
öğreten sensin.

Seninle tanışıncaya dek, nasıl öğreteceğimi bilmiyordum”.

Siz de insanlara farklı gözle bakıp, onların hayatında bir fark oluşturun…